Για ακόμη μία χρονιά διοργανώνεται το Συνέδριο Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη από την IMH. Με απογοήτευση όμως βλέπω ότι για ακόμη μία χρονιά το συνέδριο επικεντρώνεται στην περιβαλλοντική πολιτική εταιρειών, αγνοώντας άλλες πολιτικές που εμπίπτουν κάτω από τον όρο Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη, όπως την ευθύνη προς την κοινότητα, και την προϋπόθεση διαλόγου με τα ενδιαφερόμενα μέρη του οργανισμού (stakeholders).
Προσπάθησα να ψάξω κατά πόσο αυτό οφείλεται στον περιορισμό της έννοιας του όρου ή στην έλλειψη άλλων κοινωνικών πολιτικών από Κυπριακούς οργανισμούς. Και έτσι έψαξα τα αρχεία προηγούμενων συνεδρίων, κοίταξα τις ιστοσελίδες εταιρειών που εφαρμόζουν Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη και έψαξα αρχεία ακαδημαϊκών άρθρων για να διαπιστώσω πως αντιλαμβάνονται την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη οι κυπριακές εταιρείες.
Ψάχνοντας, βρήκα ότι οι ακαδημαϊκοί Παπασολωμού-Δουκάκη, Κραμπιά-Καπαρδή (Intercollege, Λεμεσό) και Κατσιολούδη (Pennsylvania, ΗΠΑ) δημοσίευσαν αποτελέσματα μίας έρευνας με θέμα την αντιμετώπιση των κυπριακών εταιριών στο ζήτημα Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη στο European Business Review το 2005. Δυστυχώς, η ανταπόκριση των εταιρειών στην έρευνα ήταν ελάχιστη (μόνο 40 απαντήσεις από 4,000 ερωτηματολόγια) ενώ τα αποτελέσματα αναφέρονται στο ότι οι κυπριακές εταιρείες ανταποκρίνονται κατά κύριο λόγο στις ευθύνες τους απέναντι στους εργοδοτούμενους και τους πελάτες, με κύριο κίνητρο την απαλλαγή φορολογίας.
Από τις παρουσιάσεις των ομιλητών των προηγούμενων συνεδρίων η μόνη η οποία παρουσίασε μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα του όρου Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη ήταν η ομιλία της φίλης Νάτιας Καραγιάννη εκ μέρους του Κέντρου Στήριξης Μη-Κυβερνητικών Οργανισμών η οποία ανέλυσε την περίπτωση της οργάνωσης “Cans for kids” σε σχέση με την «πυραμίδα Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης».
Σίγουρα οι παρουσιάσεις και μόνο δεν μπορούν να παρουσιάσουν μία ολοκληρωμένη εικόνα των προηγούμενων συνεδρίων, αλλά η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στην ανάγκη των εταιριών να εφαρμόσουν ένα δομημένο διάλογο με τα εμπλεκόμενα μέρη ήταν εμφανές. Ο Μάρτιν, με το “Virtue Matrix” ανέλυσε την εξέλιξη εταιρειών στο θέμα Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη, θεωρώντας ότι πρωτίστως οι εταιρείες εφαρμόζουν συμμόρφωση στις νομοθεσίες (π.χ. όρους εργοδότησης, ασφάλεια εργασίας, περιβαλλοντικές νομοθεσίες), σε συνέχεια επιλέγουν να προσφέρουν περισσότερα στην κοινωνία (π.χ. με δωρεές και φιλανθρωπίες), ακολούθως παίρνουν στρατηγικές αποφάσεις με στόχο τη δημιουργία ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, και καταλήγουν να επηρεάζουν όλη τη βιομηχανία στην οποία ανήκουν, σπρώχνοντας έτσι το σύνορο και καθιερώνοντας πρότυπα για όλες τις εταιρείες.
Δυστυχώς οι εταιρίες στην Κύπρο φαίνεται ότι πολύ απλά βρίσκονται στο πρώτο και δεύτερο στάδιο της συμμόρφωσης και επιλογής, δηλαδή κατά τον Μάρτιν το αστικό θεμέλιο, και με πολύ αργούς ρυθμούς προχωρούν προς τα επόμενα στάδια, ορίζοντας έτσι τα πρότυπα Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης στα ελάχιστα απαραίτητα. Ίσως φυσικά ένας λόγος να είναι η κάπως ανενεργή κοινωνία των πολιτών στη χώρα μας ορίζοντας έτσι ένα φαύλο κύκλο…
Ακόμη και αυτός όμως να είναι ο λόγος, η εταιρεία η οποία θα τολμήσει να πρωτοτυπήσει ίσως ωφεληθεί, αφού κατά τον Μάρτιν «Εταιρείες οι οποίες συνειδητά εφαρμόζουν συμπεριφορές Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης το κάνουν γιατί ενισχύουν την μετοχική αξία» (2002).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου